Medicatieveiligheid verbeteren met de patiënt aan het roer.

Project iPMD: hoe krijgen we patiënten aan het roer van eigen medicatie-informatie?

Het is anno 2018 bijna niet voor te stellen, maar patiënten doen nog steeds niet of nauwelijks mee als het gaat om medicatie-informatie. Wij – Stichting GERRIT én zorgverleners in Noord-Nederland - vonden het ruim twee jaar geleden daarom hoog tijd om daar verandering in te brengen. Want medicatie-informatie is niet compleet als de patiënt zelf niet meedoet. 

Waarom niet? De patiënt weet als geen ander wat hij inneemt, wanneer hij dat doet (of even overslaat) en wat het effect is van die medicijnen. Volgens ons is dat cruciale informatie in het zorgproces. Dat was de reden voor de start van het project intelligent persoonlijk medicatie dossier (iPMD): een pilot-project waarbij patiënten hun eigen medicatiegegevens konden inzien, beheren en ‘teruggeven’ aan zorgaanbieders. Bijzonder aan dit project is dat we hiervoor gebruik maakten van de beschikbare medicatie-informatie via het LSP. Uniek, want nog niet eerder kregen patiënten zelf rechtstreeks toegang tot hun eigen medicatiegegevens die via het LSP bekend zijn.

Die patiënt toegang geven tot gegevens van het LSP klinkt makkelijker dan het in werkelijkheid is... De pilot moest immers plaatsvinden op de productieomgeving van het LSP. Dit is een streng beveiligde infrastructuur waarop tot nu toe alléén zorgverleners met een speciale toegangspas en slechts via daarvoor gekwalificeerde ICT-systemen toegang krijgen. Om in die productieomgeving een proef te mogen houden, moest aan heel veel voorwaarden worden voldaan.

Ook op het gebied van authenticatie – is de patiënt inderdaad degene die hij zegt te zijn als hij inlogt – was het iPMD een uniek project in Nederland. DigiD is niet veilig genoeg, maar wat dan wel? We zochten in dit project samenwerking met de Rijksdienst voor Wegverkeer (RDW), niet een heel voor de hand liggende partij als je bezig bent met een project in de zorg!  Maar wel een logische partij als je op zoek bent naar het verbeteren van authenticatie van DigiD. Want dat is waar de RDW aan werkte: door ‘remote document authentication’ (RDA; het extra uitlezen van de chip op je paspoort of rijbewijs) toe te voegen aan DigiD. Op die manier kan een hoger veiligheidsniveau van authenticatie ontstaan. Niet alleen iets wat de RDW graag wil bij overschrijving van auto’s op een andere naam, maar ook iets waar veel projecten in de zorg al lang op zitten te wachten.

Al met al werd de pilot iPMD mede daardoor een behoorlijk technische uitdaging, vooral voor patiënten om hun gegevens te kunnen inzien en te gebruiken in de app. 

Gelukkig hebben we patiënten weten te vinden die mee wilden werken aan het project en al deze technische hobbels voor lief namen. Het gebruik van het iPMD leverde voor hen een absolute meerwaarde op. Zo zagen zij voor het eerst welke medicatie-informatie er over hen uitgewisseld wordt.

Dankzij het iPMD komen we weer een klein stapje dichter bij de ‘patiënt aan het roer van zijn eigen medicatie-informatie’. Het project is op dit moment stopgezet, omdat er eerst nog technische hobbels moeten worden weggenomen, voordat er echt een ‘makkelijk opschaalbare’ dienst is. Je kunt het iPMD pas écht grootschalig gaan inzetten, als het voor de patiënt eenvoudig is om in te loggen en de gegevens te downloaden, bewerken en weer terug te geven aan de zorgverlener. 

Hoe patiënten het iPMD ervaren en welke hobbels we nog meer tegen zijn gekomen wordt mooi uitgelegd in dit filmpje waar  patiënte Sjoerdtje Venema en Anja Paap, projectleider voor GERRIT bij dit project, aan het woord komen.

Dit blog is geschreven door:
Nienke Vijver
Managementassistent & communicatieadviseur